2015. Ik woon op het Borneo-eiland in Amsterdam en was nieuwsgierig naar het gebied aan de overkant van het water: de Cruquiusweg. Voor mijn eindopdracht bij Crea begon ik aan een urban exploring en maakte deze foto reportage.
In het gebied zag ik natuur en industrie, afbraak en verval maar ook ontwikkeling en creativiteit In het groot en in details. In het bijzonder fotografeerde ik Cruquiusweg 102-104: een oude verffabriek met monumentale status. “Ontluikend brutalisme”. De mensen die daar bij het kampvuurtje zaten, vertelden mij dat de anti-kraakhuurders die dag verhuisden. De fabriek was verkocht; het gebied wordt ontwikkeld. Ik trof er allerlei mensen die dag, dieren, containers, boten en andere objecten. Mooie troep. Een week later kwam ik terug opzoek naar ander licht. Het was een bewolkte dag. De verffabriek zat op slot, de containers, boten, objecten en mensen waren weg. Ambivalent gevoel. Eureka was dit een decisive moment geweest? Maar ook: Das war einmal…. Benieuwd hoe het er over een jaar uitziet.
2020. De verffabriek zoals die er stond is er niet meer. Het gebied staat vol met nieuwe huizen met mensen die geen herinnering hebben aan hoe het was. De verdichte stad. En door corona gesloten kroeg op het eiland met whiskey nostalgie. Ik wandelde vorige maand en zag een buschauffeur over het water naar de hoge rode brug kijken. Hij vertelde mij dat zijn vader losser was geweest in deze haven en dat hij er als kleine jongen had gespeeld. Hij keek over het water de huizen met nieuwe verhalen. Zo gaat het.