Een ontdekkingsreis naar verbeelding van complexiteit op een manier dat je er zin in krijgt.

Onze meest elementaire beeldtaal heeft de eigenschap dat deze gemakkelijk herkenbaar en reproduceerbaar, en misschien daarom eenvoudig, is en dat die grote zeggingskracht kan hebben. Ik ben voorstander van het gebruiken van beeldtaal aanvullend op schrijftaal. We gebruiken standaarden, omdat het de toepassing vergemakkelijkt, omdat het eenduidigheid vergoot en als ‘branding.’ Maar ik zie ook, met de intentie om eenduidig te creëren, een soort erosie van de betekenis van beelden. Wanneer het plechtig gebruik van een beeld domineert, kunnen wij er dan nog serieus naar kijken? Als ik dan een complexe verandering verbeeld zie als een driehoek met harde securen, dan word ik nieuwsgierig. Ik stel mij in mijn nu lopende project voor wat alternatieven kunnen zijn voor die beeldtaal. En daarom ben ik op ontdekkingsreis binnen allerlei disciplines. Is er een aansprekende beeldtaal te creëren die meer aansluit bij de de organische wereld waarin wij leven?

Hierboven zie je drie experimenten. Het zijn digitaal bewerkte visuals uit het aquarelwerk dat de Intro is van deze site. Ik wil de beweging waarmee ik ze heb gemaakt op papier ook digitaal voorzetten. Daarvan zie je drie foto’s.